‘Mijn positiviteit is mijn redding geweest’ – De vrienden van Sander

Nagenoeg blinde Annie maakt de hipste en vrolijkste tassen van Rotterdam: Ze is zonder twijfel een van de meest inspirerende vrouwen van Rotterdam. Annemarie Nodelijk is als gevolg van een hersentumor nagenoeg helemaal blind. Maar de mode-ontwerpster liet zich niet uit het veld slaan. Op de tast maakt ze de hipste en vrolijkste tassen van de stad. ‘Mijn positiviteit heeft me gered.’

Wanneer is jouw passie voor mode ontstaan?

‘Oh, op heel jonge leeftijd al. Mijn moeder maakte vroeger zelf kleren. Als ze achter de naaimachine zat, zat ik op een krukje naast haar. Ik was toen al dol op mooie kleren. Als klein meisje zette mijn moeder me achter de naaimachine. Ze heeft me de skills geleerd en de passie voor mode meegegeven. Het was dan ook voor niemand een verrassing dat ik later aan de mode-academie ging studeren. Ik was een heel ijverig meisje. Mijn bedje leek gespreid toen ik als stagiaire werd aangenomen door de wereldberoemde mode-ontwerper Daryl van Wouw in New York. Ik was vastberaden om topontwerpster te gaan worden. En toen opeens, op m’n 22ste, veranderde alles…’

Wat gebeurde er precies?

‘Ik kreeg, van de ene op de andere dag, een knallende koppijn. Een pijn die ik nooit eerder had gevoeld. Alsof iemand met een hamer op mijn hoofd sloeg. Het klinkt misschien een beetje raar, maar ik riep meteen: ‘Ik denk dat ik een hersentumor heb’. Ik ben met spoed naar het ziekenhuis gebracht. En daar bleek het inderdaad een hersentumor te zijn. Ik moest geopereerd worden. Ze hadden al gezegd dat het een gevaarlijke operatie was. Toen ik uit de narcose kwam, was ik nagenoeg blind. Met mijn rechteroog zie ik niks meer, links heb ik nog tien procent zicht. Ik kijk als het ware door een piepklein kokertje. Opeens was ik aangewezen op een blindenstok. Mijn leven zou nooit meer hetzelfde zijn. Ik zeg altijd: Ik had een goedaardige tumor met kwaadaardige gevolgen.’

Hoe veranderde jouw leven?

‘Mijn droom om de modewereld te bestormen was in één klap foetsie. Mijn wereldje werd klein. Ik kwam in een sociaal isolement terecht. Ik was altijd een supervrolijke meid die elke dag op pad was. Altijd druk met leuke dingen doen. En nu opeens kon ik niet meer zomaar naar buiten. Over straat lopen was, zeker in het begin, levensgevaarlijk. Ik heb in die periode heel veel gehuild. Ik heb echt heel erg diep gezeten. Er zijn zelfs momenten geweest dat ik het leven niet meer zag zitten. Wat mij die dagen op de been hield? Dat was een Antiliaans liedje: Un día unta més un día. Het gaat over het leven. Dat er moeilijke dagen zijn. Maar dat er altijd weer dagen komen dat het beter gaat. Ik heb me aan deze hoopvolle tekst opgetrokken. Door dit lied heb ik mijn beperking kunnen accepteren en heb ik, stapje voor stapje, weer mijn positiviteit teruggevonden.’

En juist in die periode gebeurde er iets ongelofelijk moois in jouw leven…

‘Ik kwam bij de oma van een vriendin thuis. We zaten met een kopje thee in de hand gezellig te kletsen. Toen opeens zei ze: ‘Annie, jij hebt zo veel uren achter de naaimachine gezeten. Ik weet zeker dat jij ook zonder zicht prachtige mode kunt maken’. Heel even twijfelde ik, en toen ben ik achter de naaimachine gaan zitten. En warempel: ik kon de naaimachine bedienen. En met mijn tien procent zicht, kan ik kleuren en stoffen bepalen. Binnen een dag had ik mijn eerste tas gemaakt. Een tas van spijkerstof met knopen. Ik was zo ongelofelijk blij. Niet veel later heb ik het modemerk Annies Tassen opgezet. Met een knipoog naar het lied ‘Annie, houd jij mijn tassie ff vast’. Zo is het allemaal gekomen.’

Inmiddels maak je de vrolijkste en hipste tassen van Rotterdam. Sterker nog, je helpt nu andere blinde- en slechtziende mensen óók mode te maken. Dat moet heel veel voldoening geven.

‘Het is helemaal geweldig om mode te maken met lotgenoten. We hebben lol en we maken mooie dingen. Een hoogtepunt was mijn eerste modeshow. De dokters vertelden mij destijds na de operatie dat ik mijn droom moest laten varen. En nu liepen bekende modellen met míjn tassen over de catwalk. Het voelde als een enorme overwinning. De beroemde zangeres Shirma Rouse luisterde de modeshow op met prachtige muziek. We hebben, als blinde- en slechtziende mode-ontwerpers, zelfs een serieus bedrag opgehaald voor mensen met een visuele beperking in Afrika. Hoe mooi is dat?’

Nu ben je ook motivational speaker én je geeft salsa-lessen aan blinde- en slechtziende mensen.

‘Mijn leven is een rollercoaster. Ik heb diepe dalen gekend. Mijn wereld is ingestort. Maar ik ben er uiteindelijk sterker uit gekomen. Ik durf rustig te stellen dat mijn positiviteit mijn redding is geweest. Ik geef nu wekelijks salsa-lessen, onder de titel Blinde Liefde Voor Salsa. Ik wil mensen met een beperking inspireren om niet te kijken naar wat je níét kunt, maar naar wat je wél kunt. Dat is eigenlijk een levensles voor de hele wereld. Als ik zie hoeveel plezier de mensen tijdens mijn salsa-lessen hebben… daar krijg ik gewoon kippenvel van.’

Wat is nú jouw droom wat betreft Annies Tassen?

‘Op dit moment heb ik inmiddels honderden tassen gemaakt en verkocht. Mijn droom is om een mooie tassenlijn in een topwinkel te krijgen. Ja, het liefst in Parijs, Milaan of New York. Ik ben het levende voorbeeld dat je altijd moet blijven geloven in je dromen. Ik maak nu vrolijke tassen met een Afrikaans-Caribische print. Die vind ik zelf heel mooi. Maar ik maak ook duurzame tassen van tweedehands spijkerbroeken. Stoer en functioneel. Weet je, ik pluk de dag. Na alles wat ik heb meegemaakt, ga ik stralend door het leven.’